Poetry
Vul een subtitel in

Behalve fotograferen schrijf ik ook vaak dingen op over de natuur. De talenknobbel in mij kan al dat moois niet onbeschreven laten en de mooiste woorden komen vaak naar boven in volstrekte rust. Deze pagina zal gebruikt worden om het gevoel en het genot dat ik vaak beleef in de natuur te delen.

In perpetuum

helder het verschiet                                                                  waar de duisternis verstrikt                                                            in het vroeg zonlicht                                                                      de nacht stil versmelt in dag                                                        en tijd de natuur rangschikt


In saecula saeculorum                                           

het daglicht veegt zacht                                                               de nacht in geluiden weg                                                      klaart de zwarte lucht                                                          voordat de morgen voorgoed                                                    zijn kleed van stilte afwerpt


Awaken

Down by the leafy bowers                                                                  I get a taste of infinite desire                                                              I spend many, many hours                                                             for a sparkle o' natures fire

Where the humming bees                                                                  accompany a sweet memory                                                            I found between dense trees                                                      that my heart belongs to thee

Vliegenzwam

Gracieuze schoonheid die te teer is                                            om ook maar met een vinger aan te raken                                 het rood met witte stippen oogt als                                        verse sneeuwvlokken op scharlaken

Een barstende hoed in de late herfst                                   vliezen scheuren met maar een doel                                  sporen door de najaarswind gevangen                        ontsnappen naar een nieuwe paddenstoel

                                                                             Haiku

De Haiku is een Japanse dichtvorm die uit 3 regels bestaat van respectievelijk 5-7-5 lettergrepen. Haiku is niet zomaar een klein gedichtje in drie regels De haiku is het resultaat van nauwkeurig waarnemen. Haiku lezen wil zeggen, indrukken ondergaan, een "ogenbliksomschrijving". De lezer moet het gevoel krijgen dat hij of zij het aangebodene tijdens het lezen voor ogen krijgt. De klassieke haiku gaat altijd over de 4 jaargetijden en sluiten de bezittelijke inmenging van de mens uit.

Geluidloos het bos                                                                  slechts een ekster krast zijn naam                                               in oktoberlucht

Verlaten bospad                                                                      alleen een vallend herfstblad                                                draagt de stilte weg

Januarisneeuw                                                                             met geruisloze vlokken                                                            kleurt de lindendreef

 Absentia mentis

 Als ik de wereld om mij heen                                           gaandeweg niet meer herken                                                       als ik in de stilte van de natuur                                                       niet meer weet wie of waar ik ben.

 Als de aarde mij niet meer draagt                                                 en tijd enkel herinneringen leest                                                 dan is het moment daar om te zeggen                                       het was goed en het is genoeg geweest


Reverie                                                                                         

Wind murmurs through the trees                                                  the heaving fields abound                                                           with colourful wild flowers                                                               that's where I can be found

Where the common heath                                                               in a purple glow astound                                                    damselflies sparkle in the sun                                                   that's where I can be found

In the heart of the forest                                                         silence is the only sound                                                                  I hide near a rippling brook                                                             in the hope I can't be found


Mijn favoriete natuurdichteres is zonder enige twijfel Jaqueline E. van de Waals (1868-1922) De vertolking van haar "bloeiende hei" is poëzie in het kwadraat.

Bloeiende hei

Nu is de heide blij getint
met paarse bloemenkleur
nu is de zoete heidewind
vol zoelen honinggeur

Nu gonst de aarde van 't gebrom
der bijen wijd en zijd
nu is de hoge lucht alom
een blauwe zaligheid

Maar als de heide schoonste wordt
dan komt de winter aan
want bloemenschoon duurt maar kort
en vreugd is gauw gedaan

En 'k zou mijn leven lang wel graag
zo lopen door de hei
de vreugde die ik voel vandaag
Is haast te groot voor mij

Jacqeline E. van de Waals  1918

Joanneke

1919-2008

De appel valt niet ver van de boom. De natuurherinneringen aan mijn vader zijn momenten om te koesteren. Nooit vergeet ik hoe wij ooit het klein Kolkven rondden en elke stap weloverwogen namen om niet te verzuipen in dit zompig land, en waar de liefde voor de natuur overging van vader op zoon. Nooit vergeet ik de tochten naar de Pierenberg en Galgenven en zeker nooit vergeet ik de dagen waarop de weidevogels het luchtruim doorkliefden, ten teken van de aanstormende lente.

Mea usque ad mortem

Ik heb je overal gezocht,
onder de klanken van het lijsterlied,
op paden aan de bosrand verknocht,
langs oevers met het vergulde riet,
tussen varens zwanger van dauwvocht,
in de schemer met vuurrood verschiet.
Ik zocht je op elke natuurtocht
maar vinden deed ik je niet.

Ik weet dat ik de dagen van weleer niet meer vind
omdat onze vergankelijkheid het niet toestaat
maar ik weet dat de natuur ons nog altijd verbindt.
Als ik tegen mezelf over al deze pracht praat
voel ik, gedragen door een zacht wuivende wind,
een instemmende blik die mij steeds gadeslaat

Mei-mering                                                         

Door de wind golft het jonge gras                                waarboven insecten de lente dansen                         zangvogels elkaar nazitten kriskras                                           en eens ontdekt zich snel verschansen

Het landschap roept steeds mijn naam                                       in de ziel weerspiegelt haar schittering                        gedachten aan zorgen splijten lijdzaam                                  hier ligt het geluk van een zonderling

Van hen die mij niet kunnen bevatten                                    hoef ik geen compassie of medelijden                                      de stilte laat zich alleen onderschatten                                     als men zijn oorsprong niet kan herleiden

Laat mij de rust proeven in geluiden                                      waar vereenzelviging in wordt gevoed                                      en het geluk zich het best laat aanduiden                             door te leven in een vrolijk welgemoed



Heritage

At the edge of the night                                                                the crystal morning dew                                                    embraces the morning glory                                                       and inhales it's cold wind

Near a leafless dead oak                                                                  I hear the beating of my heart                                                amidst the infinite silence                                                         which conquers this landscape

Beyond pale green bracken                                                      birds accompany the sunrise                                                      and I indulge an everlasting friend                                                  in nature taking care of me


Lente

De beek ademt mist over het weiland                                           in de ochtendnevel zoek ik mijn heil                              genietend van het weidevogelbestand                         vervreemd van achterklap en kortswijl

In de verte ontwaakt de stad                                                        dra een mensenmassa op de been                                               in mijn achterhoofd broeit er wat                                              daar wil ik eigenlijk niet meer heen

De acrobatiek van de kievit                                                           de vlucht van een eendenpaar                                                    het onvolprezen leeuwerikenlied                                               een prachtige dag in het voorjaar

De mensheid deugt niet is slecht                                               hier verbloem ik mijn onvrede                                      eenzaamheid is een voorrecht                                                   mijn rijkdom mijn weelde

Als ik terug wandel naar mijn fiets                                   verwelkomt mij een grutto                                                           liefst ging ik niet terug naar dat niets                                             o beata solitudo *

*gelukzalige eenzaamheid

 Ad tempus vitae

 Ik zie om me heen vuren gedoofd                                                 en hoe het leven ons kan verdrieten                                             ik zie om me heen bloemen geknakt                                         die nooit hebben kunnen bloeien

 Met die beelden in mijn achterhoofd                                           kan ik van de natuur dubbel genieten                                     zodat, als het noodlot mij ooit pakt,                                             het leven mij reeds heeft kunnen boeien